كركهرك
دررثای دائیم مقصودهفت سال پس ازخامموشیش

اوکتاب میخواند وبه شعرعلاقه داشت وبسیارمهربان وگشاده روبود یادش بخیر

سلام دوستان

راستش من هجرت نکرده برگشتم تاازراه همین وبلاگ باشمادرارتباط باشم.

وبلاگ جدیدی که درسایت blogspotایجادکردم محدودیتهای زیادی داشت که راحتی کاردرسایت فعلی رانداشت.

بنابراین مجددادرهمین وبلاگ درخدمت خواهم بود.

هفت سال پیش درچنین روزی دائی خوب ومهربانم مقصودسلیمانی ناگاه درگذشت وهمه مارادربهت وحیرتی فروبردکه هنوزهم درآنیم.

درسومین روزدرگذشتش مرثیه ای برایش سرودم که به مناسبت این روزآن رابه روح مهربانش تقدیم میکنم.

یادش گرامی باد

مرثیه ای درسوگ دائی مقصودسلیمانی

 

خورشیدبرقاب غروب رنگ می باخت

                                  درساعت هفت عصر

وشب بنای پررازخویش می ساخت

                                 درساعت هفت عصر

           ***

هنوزگنجشککان به لانه برنگشته بودند

                                درساعت هفت عصر

که پرندگان مهاجربارسفربسته بودند

                                درساعت هفت عصر

        ***

گردبادی به ناگاهان ازغرب برخاست

                              درساعت هفت عصر

وتامرزناباوریهامان بی پرواتاخت

                              درساعت هفت عصر

     ***

اودرنیمه راه عمربود

نه چونان خورشیدایوار

که شب اورادرربود

تنها-بی کس بی یار

                       درساعت هفت عصر

درآمدنش مژده دیداربود

                   همگان را

                      درساعت هفت عصر

درشگفتم که

          نه پژمرده

          نه بیماربود

                 جان را

                   درساعت هفت عصر

    ***

قراربودبه آبادی برگردد

                   درساعت هفت عصر

چون همیشه باشادی برگردد

                    درساعت هفت عصر

   ****

بسیارکسان رابه کسان برساند

                        بی مزدی

                    درساعت هفت عصر

راحت جان رابه جان برساند

                       بی مزدی

                  درساعت هفت عصر

     ***

نگاه مسافران منتظر

             غروب رامی روفت

                درساعت هفت عصر

که قلب نازنینش

             درآخرین دیداررامی کوفت

                درساعت هفت عصر

     ***

سوادآبادی را

         سایه های سنگین

               فرومی پوشاند

             درساعت هفت عصر

وپیک مرگ یسوی او

            بی امان وتیزتک می راند

             درساعت هفت عصر

   ***

درخلوتی عظیم وباشکوه

سبک شد جـــانش

            درساعت هفت عصر

چون ماه نو

        پیش ازمســا

آغازشدپایانــــش

           درساعت هفت عصر

     ***

رفته بودکــه برگردد

           درساعت هفت عصر

که رهزن مــرگ

    کاروان راناگــاهـان زد

           درساعت هفت عصر

   ***

برگشت ؛پشت سررانظرکرد

            درساعت هفت عصر

مسافران راازرفتن

            بـایدخبرکــرد

            درساعت هفت عصر

   ***

مرگ رادیــد،سرزده

                         رودررو

          درساعت هفت عصر

چون همیشه لبخنده ای هم         

                          داد بـه او

                  درساعت هفت عصر

    ***

داس سردمــاه نــو

                  درساعت هفت عصر

کشتگاه خنده هایت را

                  نــدرود تمام

                   درساعت هفت عصر

تاشامگاه وسحــروتابه ابد

مانده خواهدماند

یــادمان واپسیــن بدرود

                 درساعت هفت عصر

    ***

قراربود به خانه بازآئی

                 درساعت هفت عصر

وخوبی وشادی برایمان آری

                  آری آری

                  درساعت هفت عصر

   ***

بی قرارقبلی ،بی بدرودی

                درساعت هفت عصر

چون مسافری تنها

درخلوتی بشکوه

روسوی ابدنمودی

               درساعت هفت عصر

    ***

می گفتی تاکاسه آبی آریم

              درساعت هفت عصر

آیه الکــرسی رابتکراریم

              درساعت هفت عصر

  ***

چه ناگاهـان هفت عصری بود

که دربهتی بزرگ

همگان رافروبــرد

وچون غروب خورشید

باغ هزار جلوه وجودش

       بسیاربیگاه افسرد

   ***

چه محزون هفت عصری بود

آن عصرکه تاریک شدزود

ومقصود

      بودمــا

دریـک آن

       بی ما

باماکردبدرود

  ***

مقصودمامهرمابود

مقصودماخنده مان بود

    غممان بود

         شادیمان

مقصودمابود

دستگیرهمیشه آبادیمان

  ***

شادیها وغمهان را

هرجاکه می خواستیم

                     می برد

مــزدی نمی خواست

کســـی نمی آزرد

   ***

مقصودمامظلومیتمان بود

          درهجوم تندبادمستدام کین وجهل

شـورچشمان رانیزحتی

مهرپاکش بود

          توتیا وکحل

   *** 

ماندگان درراه

دانستندکی بود

حاصل جمع

مهروغمخواری وجود

                    مقصود مقصود

  ***

دریای بی کران مهررا

دل توبودلنگرگاه

مایه عشق وامیدبودی هرگاه

  ***

غمهای بزرگ

درلبخندکوچک همیشه ات

پریشانیهای بسیار

درآرامش پرریشه ات

  ***

تراآزردند،شرم کــو؟

آه سردکشیدی بسیار

         زمین گرم کـو؟

 *** 

آمده اندهمگان

برمزارمقصودخویش

تاببوسندتربت به اشک آغشته ات

تا که شایدبیاسایددمی

خاطرپرپریش

          بستگان سرگشته ات

***

عنان اسبت را

ای تکسوارغروب غریب

         ستارگان می گیرند

تودرفرازی چون شکوه لبخندها

               بربلندای قامتت

وین نشستگان برخاک غربت

                 درزیرند

***

مقصود،مهربان

مقصود،خندان

مقصود،غمین

مقصودپریشان

***

بسیارقلب که به قلب تو

                 بسته بود

دریغ کس نمی دانست

           حتی فرشید

که قلب توجه سان خسته بود

***

باش تاتورابسرایم درشعری

مرثیه ای تمام

چون شراب معرفت

بریزمش جام به جام

***

ازتواگرسخنی رفت

           مقصودمن

گــــزاف نبود

دریغاکـم گفته آمددرمیان

وین خردسخنهالاف نبود

***

تورابراستی

باکدامین گلواژه وصف توان نمود

جزاینکه بگویم

توبودی وهستی وخواهی بود

مقصـود،مقصـود،مقصـود

                        

 

  تاریخ سرایش 20/6/81سومین روزرفتنش ازمیانمان ---روستای کرکهرک --درکنارسعودوسعیددرمیان حسرت واشک وآه

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۸/٦/۱۸ - محمد حسنی نیا