كركهرك
سووز دل

این چندبیت رادرسالیان دورترازاکنون درسال١٣۶٧خورشیدی سروده ام ، آنزمان که تازه به دروازه جوانی پای نهاده بودم وتوسن نامجوئی آراسته بودم.

اماپرروشن است که این شعرزیرتاثیر فضای جنگ ومرگ آن سالهابوده که جوانی ١٨ساله که من بوده ام چنین پیرانه باغم ومرگ دمخوربوده ام.

این مثنوی کوتاه رابه شماپیشکش می کنم.

سووزی دله گه م من وه کی بوَشم                 

 کی بو وه یارم کی بو وه خیشـــم

 

سووزی دله گه م له نیمه شه وان

له سینه مه چو تا هه فت ئاسمـان

 

من زاده ی ده ردم خه م ئیمانمه

زه مین وزه مان چوَزندانمه

 

شه و زنده داری له خاوم خه فته

عه قل وعاقلی له عه قلم ره فته

 

حه یات ومه مات ماناشان یه که ن

یانه ده سکردی چه رخی فه له که ن

 

نه هاتم هات وهاتم نه هاته

له سه فه ی شه تره نج ئی شاهه ماته

 

وه زیرم خه م وقه لعه م ویرانه

شای سه فه ی دلم شیت ودیوانه

 

قه له م بشکنم کاری خاسیگه

که لیمی خه م بوم یاری خاسیگه

 

تاریخ سرایش سال1367 زمان آوارگی ازدیار درشهرایوانغرب زادگاه اجدادم

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۸/٧/۳٠ - محمد حسنی نیا