كركهرك
 

این شعر محصول تاثری بود که ازدیدن ویرانه های روستایم کرکهرک که درزمان جنگ عراق علیه ایران توسط نیروهای عراقی اشغال وویران گردید، وپس از اتمام جنگ درجائی غیراز مکان اول دیگربارساخته شد.

این شعرصددرصد شخصی بوده ورنگین کمان تصاویروایماژهای موجود در بخش نخست آن گزارشی مختصرازهستی شاعردر فضای گمشده در زمان است.

کرکهرک زادگاهم

 

کرکهرک

          زادگاهم

برویرانه هایت سخت بگریستم

                                  دورازچشم

 

کرکهرک زادگاهم

برویرانه ای سبزت

                   سرخ سرخ گریستم

                                       دور از زردی نگاه

 

فریاد برآوردم

برسبزآوار

            آخرین چینه کاهگلیت

 

سالهاازاین پیش بود

که ما

یک یک

درشکوفه های لیمو

                   چشم گشودیم به جهان

ودربلورشقایق ها

                   گریستیم

وازکودکماهیان

               رودخانه فصلی آرزوهامان

زیستن را

        به الگوئی

                  وامدار شدیم.

 

کرکهرک زادگاهم

بهارت را

بهارانت راچند

چه زیبا زیسته ام

              چه سبز

باغوکان رود

گله های قصیل

گنجشکان باغ

 

تابستانهایت را تب کرده ام

تاهندوانه ای ازجالیز

که سبزآمد

سرخ خندید

 

تابستانهایت را

تاشب

تاپشت بام خوابیده ام

باستارگانی همه نزدیک

کودکساال

دیر زی

 

تابستانهایت را زیسته ام

تاشیربزهای روزهای گرم

ومادرم

وموسیقی مشک

وعرق پیشانی گرم

دوغ و کره و

              بوی نان تازه

تاجوبار کوچک لای بگرفته

باغهای آبستن لیمو

گاوگله های سیروخسته مغربها

وپدروبرادرانم

وصبحگاه داس وهسان

جشن بافه

روز خرمن

وعید گرم گندم.

 

زیسته ام

تا بزغاله روز

انگوریاقوتی

جالیز هندوانه

 

وتاپشت بام

چراغ زنبوری

تاسرگردانی حشرات درپی نور

ستارگانی که ندیدم

کودکان شببازی

کوه قازی

ملحفه های نمدار و گرمنسیم

خوابهای گر گرفته

                    تب کرده

 

تامشکهای مرطوب نیمه شب

                            درتشنگی رویا

 

کرکهرک زادگاهم

تادیروزها گریسته وزیسته ام

درخزانت

بی برگریزان لیمو

زیسته ام

تاگردبادها، فرفره ها ، پشت بام

غباردشت وطبیعت

به زرد لیمو

سبز برگ

بازی دراز

مله که و

خوانچه چه رمی

گاچال

قلای سرکش

 

تاغروب یخ وچوب پنبه

ماشین سفید ناوخاص

بوی قصرشیرین

عطر بنزین

 

دروگران دیروز

دانشخوانان فردا

 

دختران آب شیرین

مردان آب شور

              باغ لیمو

زردی ، خشکی ، گرما

 

دبستان انوری

آقای بشیرزاده

ماهی سیاه کوجلو

 

باران اول پله

تراکتور، شخم

بارش گندم بردشت

 

پرستوهای تازه

گله های پار

باران ، رزدی ، درس

 

زیسته ام

زادگاهم کرکهرک

تااولین گوساله

آخرین لیمو

بره های سفید

بزغاله های سیاه

باران غروب

چکه شب ازسقف نگران پلکها

نان خشک شهر

نان گرم مادر

هرم محتضر منقل نیمه شب

یخشبنم سحرگاهان

 

تازمستانهایت را چند سرد

                            زیسته ام گرم

 

کرکهرک زادگاهم

دیروزهایت رابودیم

امروزت رانه اما

 

کودکان دیروزت

             دیگر تورا نیستند

دیریست

      به فراموشیت سپرده اند

چینه های نیمه ویرانت رابگریان

چشمانت

درتل خاک

        به کبودی نشسته

وکسی نخواهد آمد

که همه ازخود

دیریست گریخته اند

 

غروبت را

کرکهرک زادگاهم

                { غروب سرخ دیدار

دیگر کسی

          به تماشا نخواهدنشست

تا حزن ، هجران ، دردعشق

 

کرکهرک زادگاهم

کودکانت

         با چشم آمدند

ودربلوغ آبله کورشدند

وجسدهاشان را

             تا مرداب کشیدند

توبگو

      کرکهرک ، زادگاهم

چه توان گفت به انسان

راه برده به خویش

راه گم کرده

نورزاده

گاو زی

سگ مرک

 

اینک بیاد تو

دراین فرودست تازه

پیکره ها ساخته اند

ازآهن وآجرو سیمان

وبوی کاه در گل مرد

عصر عصر

            رایحه ی اسپری سیمان است

{وتو این خوش داشتی

 

تیرهای نی

چناران کرمخورده به بام برز بلوغ

رنگ باختند

رخساره فرو پوشیدند

                      در آتش جنگ

وبجاشان

         تیرآهن آمد

بی کژدم ومارمولک وشبگرد

{وتو این خوشتر داشتی

 

خانه هایت

ایوانها را و

         گلنم آب و

                 خنکای عصرگاه تابستان را بفروختند

به بهای سالنی

           که دو در به روی خود می بندد

کولر آبی

بخاری

اجاق گاز

{و تو این خوشترتر داشتی

 

اما

کرکهرک زادگاهم

هیچکس

        خویشتن را

                  به آبادی ننشستست

 

گر که اینک

        جای خونخوردگی هیچ شپشی

                                    نمانده بر درز زیر پیراهنها

اما دردا

      که شپش

           رفته درکهنه درز

                        پیراهن تنگ وجود

روزها و شب هامان را

                    به خون خوردن مشغول است

 

چهره ها اینجا

         همه سرخند

چه برخی را

         بخت سرخ است امروز

وگروهی

      صورت زرد آرزوشان را

                             بزور

                                سیلی سرد رقابت

                                                 سرخ می دارند

اما

تو هم می دانی

           که این همه سرخی

                          به یک برگ بید پائیزی نمی ارزد

 

 

من به فریادی

خود را و 

        دو سه کس را

                     تنها یافتم

که هم آنان را

             زدیوانگان می دانند

 

 

کرکهرک زادگاهم

خواستم بگویم

            راه اینست

            چاه اینست

در یافتم که همه کرمذهبند

خواستم بگویم به من چه

دیدم انصاف نیست

 

اینان هم از آدمند

ساحل نشستگان کور

آتشکده بانان آتشهای دور

عاشقان جنس مخالف

پیرهن گم کرده در

               مرداب گند غریزه

کوهپیمایان فتح قله های من

فیلسوفان

     عارف

          روسبی باز پر رو

دردمندانی که همه دردشان از نام است

شعرسازان

        خوش ذوق ذغلباز

                  که خداها ساخته اند

                                  ازدختر همسایه شان

 

کرکهرک ، زادگاهم

می دانم

       که از پیش

               برایم

                  دار انگ رامانتیسم

                                      آماده است

می دانم که کسی را

                  زهر مار هشدار

                             خوش نامده به کام هیچگاه

می دانم

می دانم

می دانم

لیک

اینان

   همه نورند

شور

غرور

حضور

اگر از خویش بگیرند سراغ

وقلامان

       روزی

          جلجتا خواهد شد

                          برای همه عیساها

 

کرکهرک ، زادگاهم

حجاز خرما داشت

ریگ داشت

کوه داشت

آب کم داشت

وتو هم

هوای تو

      هیچ کم ندارد

                ازکنعان

                    از طور

                         ازسینا

                             از فلسطین

 

 

کرکهرک ، زادگاهم

نوح

ابراهیم

موسی

عیسی

ومحمد

برادران پدرانمان بودند

درکنارخویش

نخل زیتون

ودشت نگاه

 

من خدا را

        وقت بالا رفتن از قلا

                         دردشت

                             با چشم دیدم

واینان

{آدمیان

کودکان پاک دیروزها

                   در سراشیب خود

 

خش خش بارانهای بهاری پاکت

                               برشعرهایم می بارد

و فردا

   دردم همه این خواهد بود

                             که چرا

                                هیچ چشمی

                                           به خودش خیره نگردید

وکسی

     ازجلجتای سرکش

                     وسبکشیب شهود

                                       به بالا نشد

 

 

ازدبستان انوریت

چند کسان مدرک گرفتند

                         بی  مدرج

کرکهرک

زادگاهم

گورگاهم

جلجتایم

زنده باشی

بدرود

بدرود

 

 

محمد حسنی نیا           روستای کرکهرک     01/04/1374

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/۱۱/٢٠ - محمد حسنی نیا