كركهرك
 

خدمت دوستان عزیز بازدید کننده ازوبلاگ عرض سلام دارم.

این روزها شاید خیلی وبلاگ نویسان مانند اینجانب دچار رخوتی ناخواسته شده اندکه دارای ریشه های مشخص درنهاد ناخودآگه است.

درسرزمینی که از لحظه تولد به نوعی تورابرای خودسانسوری آماده می کنند.

درجامعه ای که برای شخصیت تو تعدادبیشماری ماسک وصورتک ساخته اند وتوموظفی درهرجاوهرهنگام رنگ عوض کنی.

درمحیطی که جزء وظایف توست که بترسی . ازخدایی ناشناخته وندیده وآدمهایی که باچشم میتوانی ببینی.

درفرهنگی که شاه ضرب المثلش  این است که : آسته بیا آسته برو گربه شاخت نزنه و گرخواهی نشوی رسواهمرنگ جماعت شو.

درفرهنگی  که زینت مومنان به آن خوف وطوع وبزدلی است.

ازشمامی پرسم آیا  جزنومیدی ورخوت چه انتظاری ازانسان آن میتوان داشت؟

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٦/٥/۸ - محمد حسنی نیا