واشه و قلا

 

 

منظومه واشه وقلا ترجمه منظومه ای باعنوان (هه لو و قه له ره ش)اززنده یادماموستاهه ژار ادیب ومحقق بزرگ معاصرکرد می باشد.

اصل منظومه ازالکساندرپوشکین شاعرکلاسیک روس می باشد،وباتوجه به آشنائی ماموستاهه ژاربه زبان روسی ودرسالهائی که این مردبزرگ کرددرروسیه اقامت داشته است(رجوع شود به کتاب چیشتی مجیور زندگینامه هه ژار به قلم خودش)این منظومه راازمتن روسی به کردی سورانی ترجمه نموده اند.

ترجمه دیگری که بسیارهم درزبان فارسی گل کرده مربوط به زنده یاد پرویزناتل خانلری است که درحقیقت باید آن راترجمه آزادلقب دادکه تم اصلی شعرآنگونه که ایشان خواسته اند شکل گرفته است.

اینجانب باتشویق پسردائی فاضلم آقای سعید سلیمانی منظومه ماموستاهه ژاررابه کردی کلهری ترجمه نمودم که بسیارموردتوجه واستقبال دوستان وآشنایان قرارگرفت.

البته جای تاسف است که عرصه فرهنگ وهنراین دیاربه حدی دچاررکود وکم تحرکی گردیده است که آدم فکرمی کند این بخش زنده زندانی شده ومدت زندان او هم نامعلوم می باشد.

بسیارمشتاقم اگرروزی خورشیدازغروب برآمد واجازه دادندهمایش شعرکردی کلهری درکرمانشاه برپاشود ، این شعروبسیاری دیگرازآثارم رابرای دوستداران بخوانم.

به امیدآن روز

                                         واشه و قلا                   (ئرا سعید سلیمانی)   پـــــــــاییزه ودار و دنیــــــــــــــا  ره نگ زه رده واکــــــز و ســـــه رده و پر تــــــــووز و گه رده

 

 

نـــه خــوه ش خـــــه وه ری هـــا وه  ســــه رده وا دار خــــــوه ی  ئه لـــــــرنی گــــــــــلا وه گـــــــــلا

 

 

سیـــــــــا بـــــه رگ ئــه وران  وه گیـــــــری و نــالــــه گه  رمــــه شینی تـــه رمی جـــوانه مـــه رگ سالــه     لـــه گژه ی هـــه نا سی ســـه ردی کـوه وکـــه ش واشـــــــه پیـــرکــــه فته و هـــوری چاره ی ره ش

 

 

داخ ئــــــــــــرا گور وگورجـــــــی و جـــــــــوانیم

ئــــه وســــا چونیم و ئــــــــه لان ئــــــرا  نیــــم

 

 

تــــــوانا و ســـــــــــــوومای بال و چـــــــه وم چی

وه هـــــار و مانگ  لــــه  ســال  و شــــه وم چــی

 

 

پـــــــوور و کــه و گرتــن لـــــه   م   ئــه و چی یه

مـــــه ر  له خــــه و  بــونم  ژیـــــه م وه ی ری یه

 

 

پیـــــــــری پایزه  فه سلی عــومر و ژیــــــــا نه

گام گام ئــــــه لگرتــن  و  وه ره و  گوور نــــانه

 

 

واشــه ی مه رگ له ی وا تیه ی شکارم که ی

شکــار  ها چنــگم  و  مـــــه رگ ناکـارم که ی

 

 

مــردنیش ئی  قــه ور سـووک  و سـوال نی یه

هــــــــــزاران  زانـا لیی ســـــه ر  گیـــژ  بـــو ه

 

 

وه ره و جــــــــــی ی  چــم  بمـــرم   نـــه مینم

پــــه ر لـه  ده سی  وا  و  خـــوه ل له  زه مینم

 

 

 

گیــان تـا کـو  فـــری  نیـه زانـم  م  هــه م

ئــوشــــــی بچـو تا لای باوگه  واشـــــه م؟

 

 

تــو ئــوشـی  شکـــــار له و بانه یله  هـه س    ؟

دوای  خــــــلا س بون  له  به ن و قــه فـه س؟

 

 

چ  حــــــــــــه یف له و  بـــانه  زینگ بی بــه شه

ســه فــه ری  نــابه له ی  و  حـالی نه خـوه شه

 

 

دل و دیــــده ی م هــــا وه ی دنیــاوه

تــــوام  تـا  تــوه نم  بـــــــژیم  له ی نــاوه

 

واشــه که فته  گیژی ده لیـــأی خه یالات تا جـــوانی چــی ی  و  پیـــری له ری هات

 

 

بایـه س له ی داوه خوه ی خـلاس بکه ی

لـه په نـأی دل رو  لــه  ری راس بکــــه ی

 

 

په ی ده رمـــانی ده رد چاره سه ربکه ی

لـه چــا ی  پــه ژاره گیــان  وه ده ربکه ی

 

 

سفیده ی ســووی شه قه دا وه بــــــال

پــه ی ده رمــانی ده ردی رووژومانگ سال

 

 

وه خوه ی وه ت :مه گه رقلاچاره م که ی

مـه لهـه می ئه وبـانی زه خمی پیریم نــه ی

 

 

چم  ئرا لای ئه گه ر ره شه و  دل سیــــا

چــوه بکـه م ئـاوی بـه قای هـــــا  لـــه لا

 

 

سه رله نو شه قه دا وه شـــا بــــــا لان

هـــاته ویـــرانه ی لـــــه شوونه  مــــا لان

/ 3 نظر / 17 بازدید
سه ریوان

سلاو ... زور زور خوشم ده وی ... بو وبلاگ "سه ریوان " سه ری بکیشه

سشس

فرزاد ما ، بدرود دیگر خبری از ثپش قلب بزرگ معلمی دلسوز و فداکار به اسم فرزاد کمانگر نیست، یار کود...کان دبستانی دیگر الفبای مهربانی را برای فرزندانمان نخواهد خواند. فرزادی نیست که برایمان ایثار و فداکاری را بخش کند و دست نوازش بر سر دانش آموزان تشنه مهرش بکشد. دیگر دستان خسته ی فرزاد زنگ تفریح را برای دانش آموزان به صدا در نخواهد آورد، بچه های چشم براه ، دیگر بیش از این منتظر نمانید، فرزاددلسوزتان رفته است. دیگر از طنین صدای گرمش در کلاس خبری نیست. من نیز چون شما دارم خون گریه می کنم اما... دیگر آرام شد و رفت. گریه را بس کنیم، چون دیگر تن هزار پاره اش را شلاق بیداد کبود نخواهد کرد، دیگر در تک سلولی سیاهش هر شب هزار بار نخواهد مرد. بیایید مادرش را دلداری دهیم و بگوییم ما همه فرزادیم. بیایید او را مادر بخوانیم. فرزاد عزیز اگر باید به احترام انسان دقیقه ای سکوت کرد، به احترام تو باید عمری ساکت ماند. شرم بر آن طنابی که گلویت را فشرد. اگر در این کشور واقعیتی بود باید دار اعدامت از شرم می شکست و در برابرت زانو می زد. باید هزاران هزار نامه ای که برای آزادیت به بزرگان این کشور نوشتند کاری می کرد و بی گناهیت را

حوسنا

سلام. خوشحال میشم اگه با تبادل لینک من موافقت کنید .من لینکتون کردم.