دررثای دائیم مقصودهفت سال پس ازخامموشیش

اوکتاب میخواند وبه شعرعلاقه داشت وبسیارمهربان وگشاده روبود یادش بخیر

سلام دوستان

راستش من هجرت نکرده برگشتم تاازراه همین وبلاگ باشمادرارتباط باشم.

وبلاگ جدیدی که درسایت blogspotایجادکردم محدودیتهای زیادی داشت که راحتی کاردرسایت فعلی رانداشت.

بنابراین مجددادرهمین وبلاگ درخدمت خواهم بود.

هفت سال پیش درچنین روزی دائی خوب ومهربانم مقصودسلیمانی ناگاه درگذشت وهمه مارادربهت وحیرتی فروبردکه هنوزهم درآنیم.

درسومین روزدرگذشتش مرثیه ای برایش سرودم که به مناسبت این روزآن رابه روح مهربانش تقدیم میکنم.

یادش گرامی باد

مرثیه ای درسوگ دائی مقصودسلیمانی

 

خورشیدبرقاب غروب رنگ می باخت

                                  درساعت هفت عصر

وشب بنای پررازخویش می ساخت

                                 درساعت هفت عصر

           ***

هنوزگنجشککان به لانه برنگشته بودند

                                درساعت هفت عصر

که پرندگان مهاجربارسفربسته بودند

                                درساعت هفت عصر

        ***

گردبادی به ناگاهان ازغرب برخاست

                              درساعت هفت عصر

وتامرزناباوریهامان بی پرواتاخت

                              درساعت هفت عصر

     ***

اودرنیمه راه عمربود

نه چونان خورشیدایوار

که شب اورادرربود

تنها-بی کس بی یار

                       درساعت هفت عصر

درآمدنش مژده دیداربود

                   همگان را

                      درساعت هفت عصر

درشگفتم که

          نه پژمرده

          نه بیماربود

                 جان را

                   درساعت هفت عصر

    ***

قراربودبه آبادی برگردد

                   درساعت هفت عصر

چون همیشه باشادی برگردد

                    درساعت هفت عصر

   ****

بسیارکسان رابه کسان برساند

                        بی مزدی

                    درساعت هفت عصر

راحت جان رابه جان برساند

                       بی مزدی

                  درساعت هفت عصر

     ***

نگاه مسافران منتظر

             غروب رامی روفت

                درساعت هفت عصر

که قلب نازنینش

             درآخرین دیداررامی کوفت

                درساعت هفت عصر

     ***

سوادآبادی را

         سایه های سنگین

               فرومی پوشاند

             درساعت هفت عصر

وپیک مرگ یسوی او

            بی امان وتیزتک می راند

             درساعت هفت عصر

   ***

درخلوتی عظیم وباشکوه

سبک شد جـــانش

            درساعت هفت عصر

چون ماه نو

        پیش ازمســا

آغازشدپایانــــش

           درساعت هفت عصر

     ***

رفته بودکــه برگردد

           درساعت هفت عصر

که رهزن مــرگ

    کاروان راناگــاهـان زد

           درساعت هفت عصر

   ***

برگشت ؛پشت سررانظرکرد

            درساعت هفت عصر

مسافران راازرفتن

            بـایدخبرکــرد

            درساعت هفت عصر

   ***

مرگ رادیــد،سرزده

                         رودررو

          درساعت هفت عصر

چون همیشه لبخنده ای هم         

                          داد بـه او

                  درساعت هفت عصر

    ***

داس سردمــاه نــو

/ 4 نظر / 10 بازدید
البرز

سلام دستت درد نکنه دایی محمد،خیلی قشنگه یادت بخیر دایی مقصود که چقدر مهربان بودی... حیف و صد حیف که زود رفتی

سه ریوان

خودا بیامورزیده ی

ستام اقای حسنی نیا خسته نباشید

سلام مهندس ,خسته نباشید .