ژاری

 

 

فقر

روزی یک مرد ثروتمند، پسر بچه کوچکش را به یک دِه برد تا به او نشان دهد مردمی ‌که در آنجا زندگی می‌کنند، چقدر فقیر هستند. آنها یک روز و یک شب را در خانه محقر یک روستایی به سر بردند.

در راه بازگشت و در پایان سفر، مرد از پسرش پرسید:" نظرت در مورد مسافرتمان چه بود؟"

پسر پاسخ داد:" عالی بود پدر!"

پدر پرسید:" آیا به زندگی آنها توجه کردی؟"

پسر پاسخ داد:" فکر می‌کنم!"

و پدر پرسید:" چه چیزی از این سفر یاد گرفتی؟"

پسر کمی‌ اندیشید و بعد به آرامی‌ گفت:" فهمیدم که ما در خانه یک سگ داریم و آنها چهارتا. ما در حیاطمان یک فواره داریم و آنها رودخانه‌ای دارند که نهایت ندارد. ما در حیاطمان فانوسهایی تزیینی داریم وآنها ستارگان را دارند. حیاط ما به دیوارهایش محدود می‌شود اما باغ آنها بی انتهاست!"

در پاین حرفهای پسر، زبان مرد بند آمده بود. پسر اضافه کرد: "متشکرم پدر که به من نشان دادی ما واقعا چقدر فقیر هستیم!"

 ژاری

رووزی  پیای  ده وله مه نی  ،  کوره بوَچگه گه ی   وه لی  خوه یا  ئرا  دیه که ی  برد  تا  وه پی  نیشان  به ی   مه ردمی  ک  له وره  ژیه ن    چه نی  فه قیرو ژارن. ئه وان  چین  و  یه ی  شه و  و یه ی  رووژ  له  ماله  بوچگله ی  یه کی  له مه ردمی  دیه که  ئه و سه ر بردن.

دوَای  ئی سه فه ره  و له  ری ی  ئه و هاتن  ،  پیا له  کوره  گه ی  پرسی : له  باره ی  ئی  سه فه ره  چه  ئوَشی؟"

کور  جواو دا  فره فره خوه  ش  بوَ  باوگه."

باوگ  پرسی: ئایا وه چوَنیه تی ی  ژیان مه ردمه گه  نورسی؟"

کوره گه ی  وه ت: فکر  که م  نورسم."

باوگی وه ت : روله  چه  له ی  سه فه  ره  یاد گرتی؟

کور  که می  فکره و  کرد و وه ت: ره سیمه و  ک ئیمه  له مالمان  یه ی  سه گ  دیریم  و ئه وان  چوار گله  دیرن ،  ئیمه  له  ناوی  هه وشی  مالگه مان  یه ی  حه وز  ئاو  و یه ی ئاوپه خشان  دیریم  و ئه وانه  چه می  ئاوی دیرن  ک  بنی نیه تیه ی .ئیمه له ناوی حساره گه مان  چراخی  فانوس دیریم  و  ئه وان  هساره یلی  ئاسمان دیرن  .  هه وش  وحساره گه ی ئیمه  له  چوار باله  و وه  دیوار  دابریایه   ولام  باخی  ئه وان  بی په یه  !"

له ئاخری  قسه یلی  کوره گه  زوانی پیاگه  چی  وه گته و و بر بوَ. کوره گه  وه ت : ده ستت  ده رد  نه که ی باوگه  ک وه م نیشان  دای  ک  ئیمه  چه نی ژار و فه قیریم.

ته رجومه  له محمدحسنی نیا  -  کرماشان -٠۵-٠٣-٨٩

/ 1 نظر / 13 بازدید
خیراله خاورپور

داشته هایمان گمشدگان امروز و داشته های دیگران و نداشته های خودمان آروزهای فردا و آرزو های فردا ، گمشدگان پس فرداست ،و این ماییم که برای گم شدن آرزوهایمان دست و پا میزنیم . دست و پایت پولادین باد 0 بدرود