زندگینامه: هانس کریستین اندرسن (۱۸۰۵ – ۱۸۷۵(

- هانس کریستین اندرسن، نویسنده، شاعر و هنرمند دانمارکی، در سال ۱۸۰۵ در شهر اودنسهبه دنیا آمد.

پدرش کفاشی کم‌درآمد بود و مادرش در خانه‌های مردم رختشویی می‌کرد. پدر هانس باوجود این‌که تحصیلات کافی نداشت  اما به خواندن داستان و نمایشنامه علاقه‌مند‌ بودو بسیاری از داستان‌هایی را که می‌خواند، برای هانس بازگو می‌کرد.

از این‌رو هانس از کودکی با کتاب‌ها و داستان‌های گوناگون مانند «هزار و یک شب» آشنا شد.

هانس در سن 11سالگی پدر خود را از دست داد و در آن سن مشغول به کار شد. او که باسختی توانست تحصیل کند، در سن 24سالگی مدرسه را به پایان رساند.

از آن پس به سرودنشعر، نوشتن داستان ونمایشنامه، طراحی و کاردستی با کاغذ و قیچی پرداخت.

نخستین آثار اندرسن برای کودکان در سال ۱۸۳۵ منتشر شدند. علاقه و تشویق مردم سببدلگرمی اندرسن بود؛ به‌طوری‌که تا پایان عمر نزدیک به ۱۵۷ قصه و داستان، ۸رمان، ۸۰۰ قطعه شعر، ۴ زندگی‌نامه، چند سفرنامه و تعداد بی‌شماری طراحی و کاردستیبه شکل کاغذ و برش پدید آورد.

در بهار سال ۱۸۷۲ اندرسن در اثر افتادن از تخت بشدت صدمه دید. او در ۴ آگوست سال ۱۸۷۵ با درد فراوان در خانه‌ای بنام رولیگد[۵] در نزدیکی کپنهاگ که متعلق به دوست صمیمی اش موریتز ملچوار[۶] و همسرش بود در گذشت . قبل از مرگش با یک آهنگ ساز درباره موزیک مراسم تدفینش صحبت کرده بود. اندرسن چنین گفته بود : " بیشتر کسانی که در مراسم تدفین ، مرا بدرقه خواهند کرد کودکان می‌باشند ، ضربات موسیقی را برای قدم های کوچک هماهنگ کن". جسد اندرسن در کپنهاگ به خاک سپرده شد . قبل از مرگش شهرت جهانی داشت . از طرف دولت دانمارک بعنوان "گنجینه ملی "حقوقی به او تعلق می‌گرفت . قبل از مرگش اقدام به ساختن مجسمه‌ای از او شده بود و بعد از اتمام آن را در شهرداری کپنهاگ قرار دادند.

یکی از منتقدین به نام گئورگ براندس از اندرسن سوال کرد آیا او روزی داستان زندگی خودش را خواهد نوشت؟ اندرسن جواب داد من قبلا آن را نوشته ام، نام آن جوجه اردک زشت است.


ژیاننامه ی هانس کریستیه ن ئه ندرسن(1805-1875)

 

هانس کریستیه ن ئه ندرسن نوَسه ر، شاعر و هونه رمه ند  دانمارکی  له سالی  1805 له شاری  ئودنسه  وه دی هاتیه.

باوگی  پوَنه چی ی که م ده سی بوَ  و  دالگییش  له  مالی  مه ردم  پرتال شووریه   مه کرد.

باوگی  هانس  باوجودی  یه ک فره  سه واد  نیاشت ، ولام  له خوه نینی داستان   و نمایشنامه  فره خوه شی هاتیا  ، و فره  له  مه ته له یلی  خوه نی  ئرا  هانس  دوجاره  خوه نییان .

هه  وه ی  خاتره  هانس  له منالییه و  وه لی  کتاو  داستانه یلی  جوراجور  چوَنای " هزار و یه ک شه و" ئاشنا وه  بوَ.

هانس  له سنی  11 سالانی  باوگی  خوه ی  له  ده س  دا  و هه  له و  ته مه نه و  خه ریکی  کار کردن بوَ .  ئه وَ  وه  سه ختی  توَنس  ده رس  بخوه نی  ، له ته مه نی  24 سالانی  ده رسه گه ی وه ئاخر  ره سان.

له  ئوه  وه ره و دوَا  روَ  وه شعر وه تن  و داستان  و نمایشنامه  نوَسان  ، ته راحی  وکار ده سی  وه قاغه ز  ومقراز  هاورد.

یه کم  کاره یلی   ئه ندرسن  ئرا  منالیه ل  له  سالی  1835 په خش  و ولاوه و  بوَن  .  خوه ش هات  وته شویقی  مه ردم  وه  سه وه وی دلگه رمی  ئه ندرسن  بوَ ؛ وه جوری  ک  تا  ئاخری عومری نزیک  وه 157 مه ته ل  وداستان  ، 8 رومان ،800 بلسک  شعر  ، 4 ژیاننامه  ، چه ن  سه فه رنامه  و بری  بیشماره یگ  ته راحی  و کارده سی  وه قاغه ز و برش وه  وجود هاورد.

له وه هاری  سالی 1872  ئه ندرسن  له ته خت که فته و  خوار  و  سه ده مه ی فره ی دی .

ئه ندرسن  له  4  ئاگوستی  سالی  1875  وه  ده می  ده ردی فه راوانیگه و  له  مالی  وه  ناوی  رولیگد   له  نزیکی  کپنهاگ  که هنی  دوسی  فره  خاسی  موریتز  ملچوار  و هاوسه ره گه ی  بوَ له دنیا  چی.

وه رژه  مردنی  وه لی  ئاهه نگسازیگا  له  باوه تی  موسیقی ی  ئایینی  وه خاک سپاردنی  قسه کردوَدن. ئه ندرسن ئی چوَنه وه توَد: زورمی  که سه یلی  ک  له  مه راسمی  وه خاک سپاردن  به یره قه ی  م  که ن  مناله یلن ،  رپه رپه ی  موسیقیه گه  ئرا  گامه یلی  بوَچگ  جفت و جوور  بکه.

ته رمی  ئه ندرسن  له  کپنهاگ  وه  خاک نریا . وه ر له  مردنی  له  جه هان ناسیا  و  خاوه نی ناو  بوَ. له  لای ده وله تی  دانمارکه و  وه نیشانی  "گه نجینه ی ی میللی"حقوقی  وه  پی  دریا.

وه ر  له  مه رگی  ده س  وه  سازینی  مجسمه یگ  له  ئه وَ  کریا  و  له  دوَای  ته مام  کردنی  له  شارداری ی  کپنهاگ  دامه زراننه ی.

یه کی  له  رخنه گره یل  وه  ناوی"  گئورگ براندس" له  ئه ندرسن  پرسیار کرد ک  ئایا  ئه وَ  رووژی  داستانی  ژیانی  خوه ی  نوَسیدن؟  ئه ندرسن  جواو  داوَد  ک  م  وه ر له یه  ئی  داستانه  نوَسامه. ناوبیش  وچگه  سونه ی  ناشرینه.

 

 


 

دخترک کبریت فروش

هوا خیلی سرد بود و برف می بارید . آخرین شب سال بود .

دختری کوچک و فقیر در سرما راه می رفت . دمپایی هایش خیلی بزرگ بودند و برایهمین وقتی خواست با عجله از خیابان رد شود دمپایی هایش از پایش درآمدند . ولیتنوانست یک لنگه از دمپایی ها را پیدا کند ..

پاهایش از سرما ورم کرده بود . مقداری کبریت برای فروش داشت ولی در طول روزکسی کبریت نخریده بود .

سال نو بود و بوی خوش غذا در خیابان پیجیده بود ..جرات نداشت به خانه برودچون نتوانسته بود حتی بک کبریت بفروشد و می ترسید پدرش کتکش بزند .

دستان کوچکش از سرما کرخ شده بود شاید شعله آتش بتواند آنها را گرم کند

 

 

یک چوب کبریت برداشت و آن را روشن کرد ، دختر کوچولو احساس کرد جلوی شومینهای بزرگ نشسته است پاهایش را هم دراز کرد تا گرم شود اما شعله خاموش شد و دید تهمانده کبریت سوخته در دستش است .

کبریت دیگری روشن کرد خود را دراتاقی دید با میزی پر از غذا . خواست بطرفغذا برود ولی کبریت خاموش شد

 

 

سومین کبریت را روشن کرد ، دید زیر درخت کریسمس نشسته ، دختر کوچولو میخواست درخت را بگیرد ولی کبریت خاموش شد .

ستاره دنباله داری رد شد و دنباله آن در آسمان ماند .

دختر کوچولو به یاد مادربزرگش افتاد . مادربزرگش همیشه می گفت : اگر ستارهدنباله داری بیافتد یعنی روحی به سوی خدا می رود . مادر بزرگش که حالا مرده بود

/ 2 نظر / 46 بازدید
خیراله خاورپور

زیبا بود ، کبریتهای ذهنم را برای دیدنت باز روشن خواهم ساخت

خزلی

دسد درد نکه‌ی خالو سه‌ربرزمان کردی