4i1l7jl.jpg

4cua829.jpg

این شعر محصول تاثری بود که ازدیدن ویرانه های روستایم کرکهرک که درزمان جنگ عراق علیه ایران توسط نیروهای عراقی اشغال وویران گردید، وپس از اتمام جنگ درجائی غیراز مکان اول دیگربارساخته شد.

این شعرصددرصد شخصی بوده ورنگین کمان تصاویروایماژهای موجود در بخش نخست آن گزارشی مختصرازهستی شاعردر فضای گمشده در زمان است.

کرکهرک زادگاهم

 

کرکهرک

          زادگاهم

برویرانه هایت سخت بگریستم

                                  دورازچشم

 

کرکهرک زادگاهم

برویرانه ای سبزت

                   سرخ سرخ گریستم

                                       دور از زردی نگاه

 

فریاد برآوردم

برسبزآوار

            آخرین چینه کاهگلیت

 

سالهاازاین پیش بود

که ما

یک یک

درشکوفه های لیمو

                   چشم گشودیم به جهان

ودربلورشقایق ها

                   گریستیم

وازکودکماهیان

               رودخانه فصلی آرزوهامان

زیستن را

        به الگوئی

                  وامدار شدیم.

 

کرکهرک زادگاهم

بهارت را

بهارانت راچند

چه زیبا زیسته ام

              چه سبز

باغوکان رود

گله های قصیل

گنجشکان باغ

 

تابستانهایت را تب کرده ام

تاهندوانه ای ازجالیز

که سبزآمد

سرخ خندید

 

تابستانهایت را

تاشب

تاپشت بام خوابیده ام

باستارگانی همه نزدیک

کودکساال

دیر زی

 

تابستانهایت را زیسته ام

تاشیربزهای روزهای گرم

ومادرم

وموسیقی مشک

وعرق پیشانی گرم

دوغ و کره و

              بوی نان تازه

تاجوبار کوچک لای بگرفته

باغهای آبستن لیمو

گاوگله های سیروخسته مغربها

وپدروبرادرانم

وصبحگاه داس وهسان

جشن بافه

روز خرمن

وعید گرم گندم.

 

زیسته ام

تا بزغاله روز

انگوریاقوتی

جالیز هندوانه

 

وتاپشت بام

چراغ زنبوری

تاسرگردانی حشرات درپی نور

ستارگانی که ندیدم

کودکان شببازی

کوه قازی

ملحفه های نمدار و گرمنسیم

خوابهای گر گرفته

                    تب کرده

 

تامشکهای مرطوب نیمه شب

                            درتشنگی رویا

 

کرکهرک زادگاهم

تادیروزها گریسته وزیسته ام

درخزانت

بی برگریزان لیمو

زیسته ام

تاگردبادها، فرفره ها ، پشت بام

غباردشت وطبیعت

به زرد لیمو

سبز برگ

بازی دراز

مله که و

خوانچه چه رمی

گاچال

قلای سرکش

 

تاغروب یخ وچوب پنبه

ماشین سفید ناوخاص

بوی قصرشیرین

عطر بنزین

 

دروگران دیروز

دانشخوانان فردا

 

دختران آب شیرین

مردان آب شور

              باغ لیمو

زردی ، خشکی ، گرما

 

دبستان انوری

آقای بشیرزاده

/ 2 نظر / 81 بازدید

نوشتم کرکهرک و search را زدم . نمیدانی از ديدن جواب چقدر خوشحال شدم . عکس روستا را که ديدم به وجد آمدم . با خواندن شعر (هر چند بعضی جمله ها و کلماتش را نفهميدم) اشک در چشمانم حلقه بست . دوست داشتم تنها بودم و آنقدر ميگريستم و داد می زدم تا قلای سرکش به سخن می آمد و ميگفت که بزرگانمان چگونه برادری را در عمق وجودشان معنا کردند که ما نمی توانيم .چگونه از هيچ اين همه ساختند و آباد کردند . و... و چرا ما ساخته هايشان را سوزانديم و باز هم می سوزانيم ؟ محمد جان دستت درد نکند . دوست داشتم کردی بنویسم اما بلد نیستم باز هم به خاطر این کار بزرگت تشکر میکنم با من در تماس باش . در پناه حق موفق باشی. احسان قاسمی ۲۸/۱۱/۸۵ ehsan1_qasemi@yahoo.com